18 March 2010

Column Erwin van Diemen: Ouders langs de kant

father-yelling-at-son_558x802

Als zevenjarige jochie plukte ik tijdens een voetbalwedstrijd van mijn elftal madeliefjes of liep ik naar mijn opa langs de lijn om een snoepje te vragen. Altijd was één van mijn ouders aanwezig bij een voetbalwedstrijd om naar mijn gedartel te kijken.
Ze straalden vertederd als ik een bal beroerde, wat voor mij heel bijzonder was. Na de wedstrijd kreeg ik daarvoor een aai over de bol en f1,50 voor een patatje met.

Andere ouders schreeuwden tegen hun kind alsof het honden waren. Ze commandeerden: ‘Overgeven!!!’ Ze bedoelden de bal overspelen naar een teamgenoot, het zou me niks verbazen als de kinderen in plaats van het patatje, droog brood kregen, als straf.

Mijn moeder hoort elk jaar tijdens verjaardagen hetzelfde verhaal aan, dat ze me in een wedstrijd, één keer in haar leven heeft uitgescholden. Ze is een keurig nette vrouw, die Balkenende stemt om zijn waarden, normen en fatsoen. Ik maaide voor open doel over de bal (wat profvoetballers overigens ook vaak doen) en zij riep: ‘Kluns’.
Toen Nederland in 1988 Europees kampioen voetbal werd en Van Basten tegen Rusland scoorde, zat mijn moeder aan tafel verder te hobbyen aan haar zelfgemaakte kaarten, zonder haar hoofd op te richten. Heel Nederland juichte behalve mijn ma. De enige die emotie bij haar kon losmaken met voetbal was IK!

Hoe ga ik langs de kant staan als mijn dochter haar eerste wedstrijd heeft? Ze doet sinds kort aan atletiek. Ik bemerk dat ik niet alleen hoop dat ze geniet, maar tegelijk wil dat ze goed presteert.
Ik wil niet te fanatiek overkomen, maar ook weer niet te wollensokkerig. Een wedstrijd is niet alleen genieten en lol maken: het is leren omgaan met tegenslagen, leren samenwerken, doorzetten, pijn lijden en daar voldoening uit halen.

Zal ik haar tijdens een wedstrijd aanmoedigen? Moet ik haar aanwijzingen geven? Of moet ik misschien niks zeggen? Het gevaar is dat als ik té verbeten tegen mijn kind roep, aanmoedig of prestaties eist, ze zich op latere leeftijd hevig zal afzetten tegen sporten, en dat wil ik niet.

Ik speur nog steeds elke maandag in de plaatselijke krant naar voetbalverslagen, naar namen van oud-teamgenoten met super fanatieke ouders. Ik kom er geen één meer tegen, ze zijn allemaal afgehaakt. Ik moet me dus inhouden.

Je moet niet denken dat toen ik van voetbal naar atletiek overstapte er geen verbaal agressieve ouders langs de kant stonden.
Ik zag pupillen wedstrijden waarbij ouders met een stopwatch in de hand schreeuwden: ‘Een verval van 2sec gvd!!’
Ik zag de vader van mijn toenmalig beste vriend boos naar huis gaan, zonder gedag te zeggen, omdat zijn zoon volgens hem niet zijn uiterste best had gedaan. Hij was vooral gefocust op “uiterste best”. Best alleen was niet genoeg.

Mijn dochter van 6 jaar stond twee weken geleden klaar voor haar eerste 40m indoor. Ze werd met geduld geholpen door één van haar trainers. Die gaf haar allerlei aanwijzingen en zette het startblok goed.
Ik zag een dezelfde vrolijke afwezigheid bij mijn dochter die ik vroeger ook had, de omgeving in zich opnemen met een glimlach. Maar niet gefocust op wat ik eigenlijk moest doen.

Het startschot klonk oorverdovend, de muren weerkaatsten het geluid terug alsof we het de eerste keer niet gehoord hadden. Mijn dochter schrok, de vrede die in haar hoofd heerste werd wreed verstoort. Ze kwam niet omhoog maar in een reflex stak ze haar vingers in beide oren terwijl de andere meisjes begonnen te rennen. ‘Truttebol!!!’ Ik had het nog niet geroepen of ik besefte dat mijn komende verjaardagen een hel zouden worden.

Reacties 16 Auteur Erwin van Diemen Artikel Column

Don K

  • March 18th, 2010 om 10:34 am

Ik heb ademloos zitten lezen.

Gelukkig duurt het nog een paar jaar voordeat mijn zoontje oud genoeg is voor zijn eerste sportwedstrijd.
Maar of ik tegen die tijd rustig genoeg ben om te kunnen kijken zonder hem aan te moedigen …

Q.C. Kroezen

  • March 18th, 2010 om 10:35 am

Ik moet gelijk aan Jiskefet denken. “Weet je dat papa van jou een hele grote voetballer wilde maken!” http://www.youtube.com/watch?v=-qFa1nKmfps

Mark de Boer

  • March 18th, 2010 om 10:57 am

Ik heb in de laatste jaren wel geleerd om af en toe maar flink op mijn tong te bijten. Echt talentvol zijn mijn kinderen niet. Wel lief ;-)

Aan de andere kant erger ik mij ook wel eens aan die ouders die hun kinderen na de wedstrijd de hemel in prijzen terwijl het niet om aan te zien was. Een beetje eerlijk zijn tegen je kinderen kan ook wel eens goed zijn.

Lourens Kl

  • March 18th, 2010 om 12:09 pm

Kan de dochter van Van Diemen niet beter aan ultralopen gaan doen?

Weia

  • March 18th, 2010 om 12:18 pm

Leuk. Maar Erwin, al dat gesport heeft misschien gemaakt dat je op school zat te dutten? ‘Pijn leiden’ en ‘in mijn’ zijn daar niet langs gekomen. Dat tweede zal wel gewoon een typo zijn, denkt ik.

Paula

  • March 18th, 2010 om 1:21 pm

vertederend = vertederd neem ik aan

Michael-L

  • March 18th, 2010 om 1:48 pm

Mooi om te lezen, maar boven al, o zo herkenbaar als trainer

Ouders, laat je kinderen gaan, moedig ze aan maar laat het coachen over aan de trainers!

Bjorn

  • March 18th, 2010 om 2:24 pm

Als jurylid maak ik veel ouders mee die hun kinderen aanmoedigen. Het meest gelachen heb ik om een vader die via woorden en gebaren duidelijk maakte dat zijn dochter op de 1000m slecht gepresteerd had (ze liep 3.24 en werd 6e). In de middag liep dezelfde vader een 5000m en finishte in 30:55 en werd laatste. Het enige commentaar van z’n dochter “Dat is pas slecht ; dat is nog niet eens 6min/km”

Lourens

  • March 18th, 2010 om 4:04 pm

Hee Bjorn, ik wist niet dat je een dochter had :-)

Martijn van Calker

  • March 18th, 2010 om 8:27 pm

Hm, ik heb altijd een klere hekel gehad aan ouders langs de kant die fanatieker waren dan de kids. Sport moet voor kinderen plezier zijn en als ze zelf willen presteren, moet dat van binnenuit komen, en niet vanuit de ouders (mijn mening).
Ik vind het zelf binnen de atletiek sport nog wel meevallen (al moet ik eerlijk toegeven dat ik pupillen wedstrijden mijdt). Op de handbal velden hangen de ouders vaak over de reling van de tribune om hun kind aan te sporen die teef van de tegenpartij onderuit te schoppen. Nou, dan is mijn beleving in het spel snel weg…
Maar ja. Dus ouders, laat je kinderen gewoon plezier hebben in het spel en geef ze af en toe een pakje fristi, in plaats van de zakken patat…

Paul Zwama

  • March 18th, 2010 om 9:07 pm

Moet onmiddelijk denken aan de Amerikaanse manier van doen. Ik zie iedere ochtend (voor school) avond (na school) en ieder weekend overal ouders die hun kinderen voornamelijk de skills van American Football willen bij brengen. Het gaat er her en der ruig aan toe waarbij jonge kinderen de meest bizarre oefeningen moeten doen. Een aantal zaterdagen geleden deed ik een relaxte baantraining waarbij ik enkele uren de tijd nam (rekken nadien, wat auwehoeren etc) en om 8 uur in de ochtend waren ouders met kids aanwezig en om 11 uur waren ze nog net zo hard aan het trainen! Ouders willen hier zo graag dat hun kinderen de beste zijn in “De Sport” in de Verenigde Staten dat ze daar werkelijk alles voor over hebben..
Ik vraag me af of het goed is voor de vader/zoon relatie en de toekomst van de kids..

Michael-L

  • March 18th, 2010 om 9:52 pm

@ Martijn,

Helaas gebeurd het ook bij de pupillenwedstrijden teveel.
Heb als trainer meegemaakt dat ouders hun huilende kinderen mee sleurde met het dreigement “we gaan naar huis, je doet het toch niet goed”, nadat het kind 2e wordt met hoogspringen waar die normaliter altijd wint.
Ik ben het dus helemaal met je mening eens, lekekr laten sporten, motiveren maar NIET pushen!

Weia

  • March 18th, 2010 om 10:24 pm

Een beetje stimuleren kan natuurlijk geen kwaad. Ik zag acht jaar geleden ofzo een heel jong atleetje dat prachtig had hooggesprongen om daarna nog een 600 te moeten lopen. Tranen met tuiten, bij wijze van spreken, in elk geval helemaal geen zin. ‘Probeer nou maar’ zei moeder, ondertussen ook netjes troostend. Dafne Schippers was de naam.

Nils Garama

  • March 18th, 2010 om 10:28 pm

Heb als trainer ook vaak genoeg meegemaakt dat ouders iets te fanatiek werden in hun sportbeleving. Heb een ouder eens persoonlijk bijna de baan afgeschopt omdat zij duidelijk hoorbaar ging juichen toen een concurrent faalde bij het hoogspringen. Na een goede preek is het nooit meer gebeurd.

Toen ik zelf nog als klein jochie over de baan holde ook zelfs een atleet bij mij in de groep gehad die een paar dagen huisarrest kreeg als hij de bal niet binnen de sector wist te houden.

Al moet ik zeggen dat het in vergelijking met andere sporten volgens mij echt wel meevalt op de atletiekbanen.

Rinus

  • March 20th, 2010 om 12:38 am

Herkenbaar en elk doelpunt wat zoon of dochterlief heeft gemaakt is een gulden(of euro tegenwoordig) is niet mijn idee trouwens.
Maar feit blijft wel dat het kind het wel fijn zou vinden dat vader of moeder erbij is, toch?.
Groet Rinus.
http://www.rinusrunning.nl

Robert Schuwer

  • March 21st, 2010 om 10:12 am

Voor te fanatieke ouders: een aanrader is de film Shine. Gaat over de vaderrelatie van een talentvol pianist en hoe die relatie hem uiteindelijk opbreekt. Voor de liefhebber: het prachtige 3e pianoconcert van Rachmaninov speelt een belangrijke rol in de film. Kenners beschouwen dit concert als een van de moeilijkste ooit geschreven.

Jouw reactie