NK junioren in beeld met foto’s van Sebastiaan Durand

Mbt de laatste foto was er op de tribune redelijk wat verontwaardiging dat er, door de dame waarvan de lens nog zichtbaar is, eerst een mooie foto geschoten moest worden, voordat ze zich om de zichtbaar pijn lijdende Anoek ging bekommeren.

Tja, das pers. Wat is er met Anouk V. gebeurd?

Ze struikelde over een horden, verder weet ik niks.

Beste Cees,

Ik zal hier meteen mijn reactie op geven, ik ben “die dame”. Ik kan me de verontwaardiging voorstellen. Ik was overigens niet de enige, die dat deed… maar dat terzijde en daarmee wil ik zeker niets goedpraten. Ik zal proberen uit te leggen, hoe ik tot die actie ben gekomen. Het gaat hier om het dilemma tussen hulp verlenen en vastleggen van nieuws, in dit geval ook de harde kant van de (top)sport. En ethiek.

De avond ervoor heb ik een discussie gehad met een journalist over de valpartij die zaterdag was gebeurd, waar ik ook van heel dichtbij getuige van was. Ik heb toen direct hulp verleend en ben met de atlete meegelopen om te regelen, dat er een EHBO-er zou komen. Die bleek al onderweg. Geen foto, wel hulp. Voor mij was dat op dat moment de juiste keuze.
Het standpunt van de journalist was, dat ik op dat moment wél had moeten fotograferen en daarna hulp had kunnen verlenen. Zijn redenering samengevat: het was geen levensbedreigende situatie en de val had nieuwswaarde. Ik zal hier niet de hele discussie herhalen, maar daar kun je je waarschijnlijk wel iets bij voorstellen.
Voor beide meningen is iets te zeggen, mits de situatie door de (kleine) vertraging niet verergert. Bij mij past hulp verlenen van nature beter en daarom trek ik mij jouw opmerking ook aan.

Zo’n discussie blijft toch in je – in ieder geval mijn – hoofd hangen, niet wetend dat ik de volgende dag meteen met een vergelijkbare situatie te maken zou krijgen.
Het gaat allemaal heel snel en je moet dus binnen enkele seconden beslissen, tijd voor een uitgebreide afweging van dit dilemma is er niet. Gister kwamen op dat moment de woorden van de journalist naar boven en handelde ik anders dan tot dan toe puur uit intuïtie. Daarmee geef ik hem niet de “schuld”, ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen handelen, maar zo heeft het bij mij gewerkt.
Ik heb overigens op het moment dat ik de foto nam, dat was direct na de val (8 seconden voor de afdruk raakte ze uit balans), tegelijkertijd aan haar gevraagd hoe het ging. Dat is een nuance anders dan jij het schetst.
Voor mij voelde het ook niet goed, toen ik wel een foto had gemaakt. Ik heb mijn vraag hoe het met haar was direct herhaald en mijn camera uitgeschakeld. Ook daar was de EHBO snel ter plaatse. De foto heb ik bewust niet gepubliceerd.

Het is moeilijk te voorspellen, maar ik verwacht dat ik een volgende keer weer gewoon mijn intuïtie zal volgen en eerst hulp zal verlenen, zoals ik tot nu toe ook steeds heb gedaan in vergelijkbare situaties. Dan maar geen “goede” fotojournalist. Ik ben ook meer fotograaf dan journalist, maar daar moet ik mijn weg nog in vinden. Ik zal waarschijnlijk ook nooit in aanmerking komen voor de Zilveren camera, nog afgezien van de kwaliteit van de foto’s. Dit was een zijpad, dat ik achteraf bezien misschien beter niet had kunnen nemen.

Ik hoop dat Anouk snelt herstelt en dat het is gebleven bij schaafwonden en spierpijn.
@Jim: ze struikelde inderdaad over de laatste horde.

Met sportieve groet,
Jannemien Bosman

Zolang het meisje geluid maakt hoeft er niet gereanimeerd te worden en kan er rustig gefotografeerd worden lijkt me. Wat moet de fotografe dan: pleister uit haar jaszak tevoorschijn toveren en hopen dat iemand van de EHBO een mooie foto maakt?

Ethiek. Lastig dilemma hoor.
Jannemien geeft duidelijke de tweestrijd weer. Ook haar eigen gevoel om de foto niet te publiceren geeft genoeg weer, want ‘emotie verkoopt’.
Uiteraard is de eerste inschatting belangrijk, is het verdriet/teleurstelling of daadwerkelijk een (ernstige) blessure. Die inschatting is veel langzamer gemaakt dan dat een camera focust en 3 shots heeft. Het gaat hier wel om junioren, een jonge meid die zoiets meemaakt op een NK.
Er is zoveel leed dat je inderdaad niet kunt reanimeren, maar waarbij je wel een helpende hand kunt bieden, dus dan idd hopen dat ze op de eerste hulp goede foto-apparatuur hebben, weer eens iets anders.

Ze is ingehuurd als fotograaf, niet als EHBO-er. Ik heb zo’n discussie wel vaker gezien, maar dan ging het om oorlogsfotografen. En dat is Jannemien (nog?) niet, hoewel ze soms een hesje draagt.

Dat ligt wel een beetje anders. De gemiddelde oorlogsfotograaf is niet werkzaam in de zorg.

Daar heb je inderdaad gelijk in Don, hoewel bij de technische nummers ook hier de kogels om je oren vliegen.

Gelden dezelfde ethische vraagstukken ook voor de atleten, m.a.w. moet je abrupt stoppen als je collega (tegenstander) struikelt? Of geldt het alleen voor de atleten die in de zorg werkzaam zijn?

Goeie vraag, ik denk dat je de grens moet trekken bij atleten die minimaal een (para)medische opleiding op hbo-niveau hebben voltooid.

Dit is helemaal geen dilemma.
Sporters moeten ALTIJD blij zijn met publiciteit.
Ten eerste omdat alle soorten publiciteit publiciteit zijn.
Ten tweede omdat sport wordt betaald met publieke middelen en met sponsoring. Publiciteit is noodzakelijk om die middelen te kunnen genereren.

Ter plaatste bevoegde mensen kunnen desbetreffende persoon helpen, die moeten immers verplicht aanwezig zijn bij dit soort evenementen.

@armando

als mijn geweldige ‘bidon mishandeling’ van afgelopen weekend op een foto hier boven had gestaan was ik daar niet blij mee geweest en ik denk dat veel andere deelnemers het daar mee eens zijn. en als een andere deelnemer zijn been had gebroken met hordelopen was die daar ook niet blij mee geweest als daar een foto van op deze site stond.